BENİM HİKAYEM

Merhaba.

Ben Serap Hayri,şu an 40 yaşındayım.ameliyat olalı ocak 2005 te üç yıl dolacak.Yani meme kanseri olduğumu öğrendiğimde 37 yaşındaydım.Niye ben,neden bu yaşta diye çok üzüldüm.Ancak bu hastalığı yaşarken bu hastalığın yaşla ilgisi olmadığını benden daha gençlerin yaşayabildiklerini görünce kendime acımayı bıraktım.

Ben 18 yıllık eczacıyım.Üzülerek söylüyorumki,sağlıkla ilgili bir işle uğraşmama rağmen kendi sağlığımı atladım.Şayet göğsümdeki ağrı olmasaydı belki de çok geç kalmış olacaktım.Ağrının arkasından göğsemdeki şişliği elimle farkettim ve ondan sonrası süratle gelişti.Kitlenin büyük(2,5-3cm.çapında)olması dolayısıyla göğüsün tamamı alınabilir denildiğinde çok büyük bir acı hissettim.

Tarif edemediğim ve hala zaman zaman kendimi kötü hissetmeme sebep olan bu acıdan çabuk sıyrıldım.Ayrıca ameliyat sonrasındaki kemoterapi ve radyoterapi.!!!

Eğer yanımda çocuklarım eşim,ailem ve dostlarım olmasalar bunu kolay atlatamazdım.Benim hayata bağlanmamın gerekliliğini,dahası onlar için çok önemli olduğumu bana hissetirmeleridir.

Şimdi yaşantımda ne değişti?
Yaşam kalitem arttı,kendime daha çok değer veriyorum.Ayrıca bütün işleri en iyi ben yaparım,hepsini bitirmem gerekiyor gibi bir gayret içinde değilim.Yorulduğumu biliyor ve bedenime eziyet etmiyorum.

Biz hanımların kaldıkları yerden devam edebilmeleri için eşlerine büyük iş düşüyor.Bazen kendi kendime kaldığımda bayan olarak bir eksikliğimin olduğu düşüncesine kapıldığımda,eşim bu düşüncelerden hemen sıyrılmamı sağlıyor.Belki onun için bu kadar güçlüyüm ve kendime güvenmemi sağlıyor.

Ben kaderci bir insanım,bu hastalık bana yazıldıysa ben kanser yaşayacaksam bunu meme kanseri olarak yaşamış olmam bir şans olarak görüyorum.

Sonuç olarak,erken teşhisle tedavi şansı olan sonrasında hayatı kaliteli kılan bir rahatsızlık.Gerekli kontrollerimi düzenli yapıtırıyor ve artık kanserden korkmuyorum.

Herkese sağlıklı günler dileğiyle.HOŞÇAKALIN.